Ervaringen van patiënten

caret-down caret-up caret-left caret-right
Moeder van Carly
Begin vorig jaar kreeg mijn toen 83-jarige moeder last van steeds terugkerende blaasontstekingen. De huisarts schreef verschillende soorten antibiotica-kuren voor, met wisselend succes. De blaasontsteking bleef maar terugkeren. Uiteindelijk is haar urine begin oktober op kweek gezet en toen bleek dat mijn moeder besmet was met de antibiotica-resistente klebsiella pneumonidae bacterie. De huisarts vertelde haar dat ze hiermee moest leren leven en dat er voor haar geen goede antibiotica voorhanden waren. Ook zou ze bij ziekenhuisopnames geïsoleerd moeten worden vanwege deze bacterie. Mijn moeder kampt met allerlei aandoeningen en deze blaasontsteking en multiresistente bacterie waren wel heel erg veel tegenslag erbij en haar conditie verslechterde heel erg.
We hebben de televisie-uitzending dokters van morgen gezien, waarin verteld werd over een fagentherapie in Tblisi die wel zou kunnen helpen in het geval van klebsiella pneumonidae. Lies Planje vertelde in deze uitzending over de succesvolle behandeling op afstand van haar vader, ook besmet met de klebsiella bacterie, door het Eliava instituut met op maat gemaakte bacteriofagen.
Ik heb toen Lies Planje een mail gestuurd met de vraag of zij kon helpen bij het tot stand komen van een behandeling op afstand. Zij heeft ons in alle opzichten fantastisch geholpen. 
Na het insturen van een urine-monster liet het Eliava-instituut weten dat zij een faag op maat konden maken, specifiek gericht tegen de klebsiella pneumonidae. 
Het maken van de maatfaag duurde ruim een maand en Lies heeft voor ons bemiddeld en begin maart van dit jaar kon mijn moeder aan de fagen-kuur beginnen. Deze kuur duurde ongeveer anderhalve maand, waarbij ze twee maal daags de fagen oraal moest nemen. Ze merkte gedurende de kuur wel enige verbetering maar helaas bleek aan het einde van de kuur dat de klebsiella nog niet weg was uit haar blaas. Op advies van Lies hebben we uiteindelijk besloten om nog een vervolgkuur voor mijn moeder te bestellen, omdat het soms langer duurt voordat de fagen echt aanslaan, mede omdat mijn moeder de fagen oraal nam en gezien haar medische toestand een katheter geen optie was. 
We moesten natuurlijk weer een maand wachten op de nieuwe fagen, omdat ze weer op maat gemaakt moesten worden. 
Tijdens de wachtperiode werd mijn moeder weer zieker en moest ze uiteindelijk met een urineweginfectie in het ziekenhuis opgenomen worden. Daar is ze 5 dagen via een infuus met speciale antibiotica behandeld, waarmee de acute urineweginfectie de kop werd ingedrukt, maar de klebsiella, zo bleek uit een nieuwe kweek door het ziekenhuis, was nog niet weg. 
Begin juni kon mijn moeder aan de vervolgkuur van de fagen beginnen, waarbij ze de fagen nu op instructie van het Eliava driemaal daags moest innemen, en deze vervolgkuur bleek tot onze grote blijdschap uiteindelijk positief effect te hebben. 
Op 27 juni heeft ze weer een kweek laten doen waarvan we op 6 juli de uitslag kregen: de klebsiella en de urineweginfectie waren helemaal weg. 
De fagen hebben uiteindelijk uitstekend gewerkt en wij zijn heel erg dankbaar voor alle hulp die we van Lies hebben gekregen.
Kees

Als je gezond bent heb je honderd wensen Als je ziek bent heb je er maar een.

Hierbij wil ik mijn ervaring met u delen van mijn bezoek aan de Eliava kliniek in Tbilisi.

Op 3 oct 2013 heb ik een nieuwe heupprothese gekregen in het ziekenhuis in Nederland.
Al kort daarna werd duidelijk dat ik een ziekenhuis bacterie (MRSA) had en een fistel die open bleef.

Er is toen een paar keer gespoeld en ik heb verschillende antibiotica kuren gehad, tot ik daar resistent voor werd en de enige oplossing was dat mijn heup er uit moest, maar dat was wat ik juist niet wilde. De chirurg vertelde mij, je kan nooit meer zo lopen zoals je nu doet en er is 80 % kans dat de bacterie verdwenen is.
Dat zette mij wel even aan het denken, ik heb nu geen pijn, ik loop goed, alleen moet ik s’morgens en s’avonds de wond verzorgen.…..

Toen kreeg ik een telefoontje van mijn zoon die vertelde dat een collega een TV programma had gezien, dat er in Georgie een fagenbank was die bacterien kunnen vernietigen.
Ik heb mij er in verdiept en ben toen in contact gekomen met Lies Planje die ook in dat programma was en zij vertelde over haar 84 jarige vader die heel slecht was omdat ze niets aan de bacterie konden doen, dat hij de juiste fagen speciaal voor die bacterie heeft genomen en die bacterie nu weg is. Zij heeft toen van alles voor mij geregeld en een afspraak gemaakt voor mij in de Eliava kliniek in Tbilisi.

Wij zijn afgereisd mijn vrouw ik met het vliegtuig naar Tbilisi en werden daar opgewacht door Alexander die ons naar het appartement bracht.

Wij hadden zelf het appartement geregeld, we konden lopend naar de kliniek.

20 febr was onze eerste afspraak. We hadden vooraf al wondvocht opgestuurd, dus ze wisten welke fagen ze moesten gebruiken.
We werden door een tolk aardig aangesproken en begeleid. We kregen een intake gesprek met 2 doctoren die uitlegden hoe de behandeling zou gaan. Direct werden er fagen in mijn fistel gespoten en ik kreeg fagen mee die ik ‘s morgens en ’s avonds moest drinken.
Na de vierde dag was de dokter al heel tevreden dat de fagen goed aan sloegen en de wond er goed uit zag.

Het ging allemaal heel relaxt en ondertussen hadden wij al heel veel Nederlanders ontmoet die allemaal daar naartoe kwamen met een bacterie.

Ik heb mijn laatste behandeling 2 maart gehad, de wond is al bijna dicht en ik voel mij heel goed en ben blij dat ik naar de Eliava kliniek in Tbilisi ben gegaan.

 


 

Huib

Vanaf mijn geboorte is mijn onderlichaam verlamd wegens Spina Bifida T 8  ( een vorm van ruggemergzenuwverlamming enigszins te vergelijken met een dwarslaesie ) . Behalve het niet kunnen lopen zijn daardoor ook de plas en poepfunctie niet onder controle .

Dat dit de nodige risico op o.a. urineweginfectie met zich meebrengt , laat zich raden. Ik heb me altijd redelijk gezond weten te houden door een ijzeren discipline aangaande een gezonde levensstijl en voeding.

In 2016 bereikte ik mijn 72 jarige leeftijd en werd ik al enige tijd geplaagd door een steeds terugkerende blaasontsteking ;  de ene na de andere antibioticakuur volgde elkaar op met gevolg dat de resistentie van de E-Coli bacterie ( welke de grootste boosdoener was ) alleen maar toenam en mijn conditie steeds slechter werd.

Tot drie maal toe ben ik de afgelopen twee jaar in kritieke toestand opgenomen in het plaatselijk ziekenhuis en moest antibiotica via het infuus mij redden.

Bij de laatste behandeling kreeg ik van de uroloog te horen dat ik bij een volgende opname nog maar door één middel gered zou kunnen worden ;  de mogelijkheden waren door de resistentie van de bacteriën uitgeput.

Door het  niet kunnen uitplassen ben ik al jaren genoodzaakt tot katheterisatie welke handeling ongeveer zes maal daags moet plaatsvinden . Dat daardoor de kans op infectie alleen maar toeneemt is helaas maar al te waar ….

Tot mijn grote geluk heb ik gekeken naar de TV - uitzending  " Dokters Van Morgen " in 2017 en stuitte op nog andere uitzendingen op Radar en Zembla welke de wonderbaarlijke mogelijkheden tot genezing van tal van aandoeningen belichtten met de bacteriofagentherapie.

Vol goede moed en erg begeesterd nam ik contact op met Lies Planje en stond enige tijd later op het punt met mijn vrouw richting Georgië te vliegen op weg naar het Eliava instituut in Tbilisi.

Gelukkig bracht Lies mij in contact met een ander iemand die evenals ik rolstoelgebruiker is en net terug was uit Georgië ; deze verhalen maakten mij niet gelukkig, in die zin dat het voor iemand in een rolstoel allemaal erg moeilijk , zo niet onmogelijk is, je aldaar te redden.

Dit alles maakte ons niet gelukkig en de moed zonk me in de schoenen ( banden ) .

Tot mijn vreugde opperde Lies de mogelijkheid tot behandeling op afstand en zo geschiedde.

Twintig dagen heb ik vervolgens drie maal daags de drie verschillend faagcomponenten ingenomen, een maal oraal en twee maal via het katheter rechtstreeks in de blaas.

Reeds na vier dagen begon ik mij al beter te voelen ; de verlammende zwaarte in mijn hoofd nam af en de scherpe pijn in de blaas nam eveneens af.  Na deze kuur bleek de microbioloog de urine schoon te bevinden ; wat geweldig !

Een week later begon het toch weer wat te zeuren en in onderling overleg met Lies besloot ik om nog eens tien dagen op de oude voet door te gaan ; ja, de laatste loodjes wogen erg zwaar .

Inmiddels ben ik al ruim drie maanden zonder antibiotica en gebruik ik de fagen zelfs eenmaal in de week!

Ik kan mijn geluk niet op , wat een ander leven !!

Veel dank ben ik Lies Planje verschuldigd evenals de mensen van het Eliava instituut in Tbilisi;  bedankt lieve mensen !

Huib

 

Vader van Femke

Mijn vader is inmiddels bijna 5 jaar geleden geopereerd aan een dreigende aneurysma, hij was toen 78. Voor deze operatie was het nodig dat er een katheter werd geplaatst bij hem, waarbij ze helaas zijn blaas hebben geraakt, waardoor hij ernstige blaasproblemen kreeg nadien. Een uitkomst daarvoor was de permanente supra pub welke dan ook bij hem is geplaatst. Eigenlijk heeft hij structureel vanaf die operatie blaasontstekingen gehad en is daardoor dan ook non-stop aan de antibiotica geweest. Inmiddels kreeg hij ook tweemaal een sepsisaanval, waar gelukkig mijn moeder steeds op tijd bij was en de ambulance voor hem kon bellen. Eenmaal in het ziekenhuis konden ze hem zo behandelen dat hij zienderogen weer opknapte en, los van de schrik die in zijn en ons lijf zat, hij toch weer aardig de oude werd.

Desalniettemin hebben de afgelopen jaren enorme weerslag op zijn fysieke gestel en zijn conditie gehad. Mijn vader die met gemak 9 kilometer naar het centrum van Nijmegen fietste, kon amper nog 1 kilometer lopen. Met regelmaat moest hij gaan zitten om uit te blazen. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat wij hem zienderogen achteruit zagen gaan.

Toen kwam de dag dat hij bij Urologie te horen kreeg dat hij een bacterie in zijn blaas had die niet reageerde op de antibiotica. Met andere woorden; de resistentie had toegeslagen… Het ziekenhuis kon nu feitelijk niets meer voor hem doen. Er lag nog één superkanon aan antibiotica op de plank, maar dat kon pas uitgeprobeerd worden als mijn vader weer een sepsis zou krijgen. Niemand kon garanderen dat dat kanon dan zou helpen en uiteraard kon niemand garanderen dat we ook dit keer op tijd bij de sepsis zouden zijn. Dat voelt als leven met een bom in je lijf en gaf vreselijk veel onzekerheid.

Het programma van Annette Herzenberg leerde ons het een en ander over bacteriofagen en ik ben in de pen geklommen om hier meer informatie over te krijgen. Na een tijdje heen en weer gemaild te hebben met o.a. de Eliava Kliniek adviseerden zij mij contact op te nemen met Lies Planje. Zij wist van de hoed en de rand en haar bemiddeling bespoedigt de contacten tussen Georgië en Nederland. Lies heeft mij vreselijk goed geholpen. Geduldig alles uitgelegd en ervoor gezorgd dat de urine van mijn vader in Georgië terecht kwam. De urine werd getest en de bacterie werd gevonden. Hiervoor moesten bacteriofagen op maat gemaakt worden.

Mijn vader moest in de ochtend en in de avond een flesje fagen drinken en werd er overdag een flesje door middel van een blaasspoeling toegediend. Dit hebben wij zelf kunnen doen, want het viel niet mee hier hulp bij te krijgen. De hele behandeling heeft een week of drie geduurd en mijn vader knapte zienderogen op. Gedurende de behandeling is zijn urine driemaal getest op de betreffende bacterie; bij aanvang, halverwege en na afloop. De eerste twee testen gaven aan dat de bacterie er nog zat, maar bij de laatste test was de bacterie weg!! Twee weken later is er voor de zekerheid nog een test afgenomen en ook die was schoon!!

Mijn vader voelt zich nu hartstikke goed. Hij wandelt twee maal per dag een paar kilometer met de hond. Heel soms stopt hij nog even bij een bankje, maar dat doet hij ook om gezellig te kletsen met de mensen die hij in het bos tegen komt. Hij speelt weer naar hartenlust piano en loopt de hele dag te fluiten. Wij hebben hem lang niet meer zo goed gezien en hij heeft zich lang niet meer zo goed gevoeld.

Via deze weg wil ik, namens onze familie, Lies heel hartelijk bedanken voor de begeleiding van dit hele proces. Je hebt ons echt heel erg geholpen en ik hoop van harte dat je dit op deze wijze kunt voortzetten Lies.

Femke

Yvonne over haar moeder Betsy

Ruim 21 jaar geleden is mijn moeder geopereerd  en daarna was ze nooit meer hetzelfde. Wat bleek, na de operatie had zij een ziekenhuis bacterie opgelopen.

Mijn moeder, een sterke vrouw, ging door met haar leven en maakte er het beste van. De bacterie begon meer en meer actief te worden en ze moest meer en meer medicijnen nemen om het te onderdrukken.

Na jaren medicijnen nemen en antibiotica ging het niet meer. Verschillende operaties gehad zonder succes zal ik maar zeggen. Dokters konden niet meer helpen.

Ik zie mijn moeder niet dagelijks omdat ik in Amerika woon. Toen ik mijn moeder zag via de webcam schrok ik en moest ik er van huilen hoe zij er uitzag, je kon zien dat ze er erg slecht aan toe was en veel pijn had.

Rond die tijd kwam op de tv een programa over het Eliava Phage Therapy Center  in Tbilisi. Mijn moeder had het bewaard op haar computer en ik kreeg de link en ik wist mijn moeder had geen tijd meer om nog langer te wachten. Ze had mij laten weten dat ze zo niet meer wilde leven.

Binnen 3 dagen hadden we alles geregeld. De dokters vertelde haar dat ze niet kon vliegen en dat zij het er niet mee eens waren dat ze naar Tbilisi zou gaan. Mijn moeders antwoord  daarop was : Jullie kunnen me niet meer helpen, God dank ben ik baas over mijn eigen lichaam en ik ga er heen.

We kwamen aan in het midden van de nacht. We waren erg verrast met de mensen en hoe vriendelijk ze waren. Het was al 2 am in de nacht en ze waren daar voor ons.

Maandag was de eerst dag in de kliniek : we waren bang en wisten niet wat we moesten denken of verwachten. Je wilt je hoop niet te hoog zetten. Mam die al zoveel teleurstellingen had gehad en moest verwerken. We zaten samen en lieten het maar gebeuren .

Toen we aan kwamen werden we voorgesteld aan een 18 jarige jonge mooie dame genaamd Lana. Zij was de vertaler en meteen hadden we een connectie. Het was net of je terug ging in de tijd. De kliniek was schoon en simpel en de mensen waren erg behulpzaam. Daar ontmoeten wij de geweldige dokters die ons zo geholpen hebben. De dokter ging mam behandelen en zei meteen: ja okay ze heeft bacterien, maar die pijn die zij heeft komt daar niet van. Er is daar meer aan de hand.

Daar zaten we dan en we keken elkaar aan en lieten het maar over ons komen. Mijn moeder moest naar een neuroloog en kreeg een CT scan. Nadat de testen klaar waren en ze de bacterien in haar hoofd en keel gevonden hadden, ging mam meteen aan de fagen. Ze hebben haar medicijnen gegeven die echt werkte.

Ze behandelde haar als een mens. Niet een nummer, maar iemand met gevoel. Daar was geen computer in de kamer en ze keken je in de ogen. Als je een knuffel nodig had kon je die krijgen.

Mam had pijn in haar hoofd net alsof er messen in haar hoofd staken. Voor zoveel jaren die pijn dragen….. Deze dokter wist wat er gaande was en wist wat hij moest doen.

Ze kreeg medicijnen en dat moest opgebouwd worden  en jawel na een kleine week mam voelde veel verschil. Toen zij op de juiste dosis zat, was de meeste pijn weg.

Het was zo mooi om te zien dat mam zich beter begon te voelen. Ze gaven haar behandelingen voor haar hoofd en rug en die vrouw die massages gaf, had gouden handen zoals mam zei..

Deze dokters hebben mijn moeder haar leven terug gegeven en zijn er erg bescheiden over. Dit zijn mensen met grote harten en ze houden van hun werk en de patienten. Zoveel geweldige mensen ontmoet en leren kennen. Wij zijn erg dankbaar voor wat ze voor ons gedaan hebben.

We zijn nu terug en mam is nog bezig met fagen. Maar 1 bacterie is al weg en ze werken nog aan de andere. Haar pijn in haar hoofd is goed en ze voelt zich een stuk beter. Ze heeft nog een lange weg te gaan maar ze is op de juiste weg.Ik hoop in de toekomst dat Holland er open voor staat om mensen zo te behandelen als daar in het Eliava Phage Therapy Center. Dat fagen ook gebruikt kunnen worden in Holland want het kan heel veel mensen helpen.

Betsy en Yvonne

 

Marijke

Wat vooraf ging;

Ongeveer 4 jaar geleden heb ik veel onderzoeken gehad. Ik heb van jongs af aan al last van neuspoliepen, deze bleven maar groeien. Er was hiervoor geen andere oplossing te vinden, dan ze steeds maar weer operatief te laten verwijderen. Ik ben de tel inmiddels kwijtgeraakt, maar ik ben hiervoor minimaal 10 keer geopereerd. Uiteindelijk heb ik in 2013 zelf een verwijsbrief aangevraagd voor een consult bij een longarts. Dit is achteraf een hele goede keuze geweest! Ik werd grondig onderzocht, heb heel wat onderzoeken en testen ondergaan. Uiteindelijk kreeg ik de diagnose; ernstige bronchiëctasieën en een chronische Pseudomonas infectie. Ook werd de Staphylokokken Aureus bacterie veelal gekweekt, zowel in de neus als in mijn longen. Mijn ziektebeeld lijkt qua luchtwegen erg op de ziekte CF(taaislijmziekte), maar het kwam niet uit mijn DNA en andere testen. Ik kreeg gelijk antibiotica tabletten voorgeschreven, dit moest de bacterie onderdrukken.

Dit werkte een tijdje prima, mijn neuspoliepen bleven vanaf toen stabiel, dat was een hele opluchting!

Mijn longen reageerden niet goed genoeg op verschillende soorten antibioticakuren, want mijn longfunctie is in de afgelopen 4 jaar meer dan 20% minder geworden. Ik heb uiteindelijk heel wat antibioticakuren geprobeerd, van droogpoeder inhalatie, antibiotica vernevelingen tot een intraveneuze kuur (Opname met infuus). Maar desondanks dat ik een behoorlijke onderhoudsdosering antibiotica gebruikte, bleef mijn longfunctie achteruit gaan.

We sukkelden wat door, totdat:

We een tv- programma zagen, “Dokters van morgen”. Na deze uitzending dachten we, dit zou iets voor ons kunnen zijn! Hier moeten we ook naartoe, we hebben weinig te verliezen!

We zijn naar Georgië gereisd, alles voor een fagenbehandeling!

Maandag hadden we onze eerste afspraak in de kliniek, enorm spannend. We hadden een gesprek met deze artsen, en ik moest een aantal onderzoeken ondergaan. We hebben voordat we naar Georgië afreisden, sputum opgestuurd om te kijken of ze er wat mee zouden kunnen.

We kregen bericht dat mijn bacterie hoogstwaarschijnlijk te behandelen was met bacteriofagen, maar dat we voor deze behandeling wel naar de kliniek moesten komen. Ik kreeg daar gerichte ‘standaardfagen’, om in te nemen. Nu was het afwachten wat het zou gaan doen. Elke dag moesten we naar de kliniek voor verschillende behandelingen en onderzoeken.

Ik krijg nu voorafgaand aan de fagen verneveling, dagelijks een rug massage, dit zou een gunstige uitwerking hebben voor mijn longbehandeling.

Na ongeveer 1 week merken we al verschil. Na 7 dagen fagenbehandeling mogen we met de antibiotica gaan minderen. We zijn er misschien nog niet, want wat niet in één dag gekomen is, gaat ook niet in één dag weg.

Hopelijk gaat het in deze stijgende lijn vooruit en kunnen we over een tijdje helemaal zonder antibioticagebruik. We zijn tot nu toe erg enthousiast en vol lof over de kliniek, deze mensen zijn ontzettend vriendelijk, behulpzaam en vakkundig!

 

 

Ans

Eerder was beter geweest maar zeker heel waardevol

Mijn moeder, een zeer levenslustige vrouw, kreeg in juli 2016 te maken met een flinke open wond aan haar onderbeen. Ze leed ondraaglijke pijnen. Het lukte maar niet om de wond te genezen. Tijdens een ziekenhuisopname werd duidelijk dat mijn moeder besmet was met de resistente ESBL bacterie. In eerste instantie drong nog niet echt goed tot ons door wat de impact was van deze besmetting. Ondanks alles wat geprobeerd werd, verslechterde de situatie van de wond en op 7 november jl. stond een afspraak gepland met de wondconsulente en de vaatchirurg om te praten over de amputatie van haar rechter onderbeen. Dit was een waar schrikbeeld voor ons. Mijn moeder heeft medisch gezien veel te verduren gehad in haar leven maar het vooruitzicht op een amputatie op 94-jarige leeftijd was een ware nachtmerrie. Wij voelden ons compleet machteloos en hoopten eigenlijk soms dat ze zou sterven in plaats van dit nog mee te moeten maken. Toen ik een uitzending zag van Dokters van morgen over de bacteriofagentherapie kwam een soortgelijke situatie in beeld van een man met een zelfde soort wond aan zijn been en voor wie ook een amputatie dreigde. Hij was behandeld in de Eliava kliniek in Georgië met genoemde therapie en kon zijn been behouden.

Ineens gloorde er weer hoop en ben ik gaan zoeken naar wat meer informatie. Zo kwam ik in contact met Lies Planje van www.bacteriofagentherapie.nl. Zij heeft bemiddeld en de situatie van mijn moeder voorgelegd aan een arts in de genoemde kliniek in Georgië. Het was het beste geweest om met mijn moeder naar Georgië te reizen maar haar gezondheidssituatie liet dat helaas niet toe. Begin november kreeg ik bericht dat er gestart kon worden met de behandeling op afstand. Ik vond het wel belangrijk om een draagvlak te creëren voor het starten met deze behandeling bij de diverse behandelende artsen van mijn moeder. Gelukkig waren ook zij van mening dat we deze kans zeker zouden moeten benutten. Wij wilden wel reëel zijn en hebben nooit verwacht dat mijn moeder nog compleet zou genezen en vele jaren langer zou leven maar ons belangrijkste doel was het behoud van haar been.

Tijdens de op 7 november 2017 geplande afspraak bij de vaatchirurg werd dus niet gesproken over amputatie maar over de start van de therapie. De arts en wondconsulente wilden heel graag dat we tweewekelijks op consult kwamen om de ontwikkelingen goed te kunnen volgen. Al na een paar dagen gebruik van de fagen was er een positieve ontwikkeling zichtbaar in de wond. In plaats van een amputatie plannen zijn we een heel leuk feest gaan organiseren ter ere van haar 95steverjaardag. Langzaam maar zeker begon de wond kleiner te worden en te genezen. In plaats van te herstellen van een zware chirurgische ingreep heeft mijn moeder nog kunnen genieten van misschien wel de mooiste decembermaand uit haar leven. Eindelijk boekte een behandeling een positief resultaat en dat deed haar zo goed en gaf hoop en vertrouwen voor de toekomst. Helaas werd mijn moeder met kerstmis ernstig ziek en is ze opgenomen in het ziekenhuis. Ze had sepsis (bloedvergiftiging) en haar levensverwachting was nog maar heel kort. Wij hadden niet verwacht dat zij het nieuwe jaar nog zou halen. Maar dat gebeurde toch al was het duidelijk dat er niet zoveel tijd meer zou zijn. Tegen ieders verwachting in heeft zij nog 6 weken doorgebracht in een hospice. Niemand begreep hoe dit mogelijk was en de artsen vroegen zich af of dit te maken had met de fagentherapie. In het hospice heeft mijn moeder opnieuw een schitterende tijd doorgebracht. Helder van geest heeft zij afscheid kunnen nemen van al haar dierbaren en heeft ze genoten van de liefdevolle zorg en aandacht. Haar laatste week was zwaar en op 17 februari jl. is mijn moeder gestorven. Erg verdrietig natuurlijk maar we zijn heel erg blij dat de fagentherapie nog op onze weg is gekomen. Als het eerder mogelijk was geweest, zou er ongetwijfeld nog meer bereikt zijn maar de toegevoegde waarde aan de laatste maanden van het leven van mijn moeder stemt ons heel dankbaar.

Ik hoop van harte dat het ook snel mogelijk zal worden om deze therapie in Nederland te kunnen toepassen. Vooral ook omdat bekend is hoe groot de bedreiging is van het steeds toenemende aantal resistente bacteriën. De oplossing is er naar mijn gevoel maar de juiste instanties moeten hier ook van doordrongen raken en doen wat nodig is.

Ans

Catharinus

Antibiotica, het einde van........

Hallo, dit is het verhaal van Catharinus. Medio mei 2017 kreeg ik een wondje onder mijn linkervoet. Dit werd een ontsteking, huisarts schreef antibiotica voor. Kuur op kuur volgde, met als eindresultaat: twee keer MRI, wat uitwees dat er naast de bacterie ook een ziekenhuisbacterie in het bot zat. Diagnose: uitbehandeld!! Conclusie: amputatie gedeelte van de voet. N.a.v. Dokters van morgen, in contact gekomen met Lies Planje. Medio februari 2018 zijn we naar Georgië geweest, voor de fagen behandeling. We zijn daar naar alle tevredenheid behandeld en geholpen, waarvoor onze grote dank! Thuisgekomen ben ik langzaam begonnen met het afbouwen van de fagen. Nu drie maanden verder, zijn er geen ontstekingswaarden meer in het bloed, en is de voet behouden. Mijn huisarts stond versteld! Wij willen Lies hartelijk danken voor de goede begeleiding en wensen haar veel succes!

Catharinus